തനിയെ…


തനിയെയിരിക്കുവാനെനിക്കെന്നുമിഷ്ട-മെന്നാലതിലേറെയിഷ്ടമാണെനിക്കെല്ലാരുമൊരുമിച്ചൊന്നായിരിക്കാൻ!ഒറ്റക്കിരിക്കുമ്പോളൊരുമിച്ചെന്നുമെന്നാലൊരുമിച്ചിരിക്കുമ്പോളൊറ്റക്കെന്നുതോന്നുവാനാകുമെനിക്കെന്നുമേ! ഒറ്റയുമൊരുമയും മനസ്സിന്‍റെ സൃഷടികൾ കേവലം മനുഷ്യമനസ്സിന്നവസ്ഥാന്തരങ്ങൾ!ഞാനെന്നെ കാണുന്നുവെങ്കിൽ, കേൾക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഞാനും ഞാനും നോക്കി നോക്കിയങ്ങകത്തുള്ളോരാനന്ദത്തെ മനസ്സുകൊണ്ട് തൊടുകയാലങ്ങമ രത്തെത്തിയമരനായിത്തീർന്നെന്ന് ഗ്രഹിക്ക നിശ്ചയം!

Advertisements

നോട്ട് നിരോധനത്തിൽ ഇപ്പോഴും കലിപ്പ് തീരാത്തതാർക്ക്!?


 

നോട്ട് നിരോധനത്തില്‍ ആര്‍ക്കാണ് ആശങ്ക?
യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ നോട്ട് നിരോധനത്തിലൂടെ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ സംശുദ്ധമാകുന്നു എന്ന വസ്തുത ശത്രുരാജ്യങ്ങളായ പാക്കിസ്ഥാനേയും ചൈനയേയുംപോലെ മോദി വിരുദ്ധ പക്ഷക്കാരേയും കള്ളപ്പണ രാജാക്കന്മാരേയും ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്നു. അതാണ് ഇപ്പോഴും നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചില ചര്‍ച്ചകളും പ്രചാരണങ്ങളും സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.
രാഷ്ട്രീയ തിമിരം ബാധിച്ച ധനതത്വശാസ്ത്രജ്ഞന്മാര്‍ യുക്തി ഉപയോഗിക്കാതെ വാക്കുകള്‍കൊണ്ട് കുട്ടിക്കരണം മറിഞ്ഞ് ബുദ്ധിജീവികളാകാന്‍ വിണ്ടും ശ്രമിക്കുന്നു. നോട്ട് നിരോധനം തെളിയിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ വന്‍ വിജയമാണെന്ന് പറയാന്‍ അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ മനസ്സ് അനുവദിക്കുന്നില്ല. സംഖ്യകള്‍ സത്യം പറയുമ്പോള്‍ അത് വിശ്വസിക്കാന്‍ അവര്‍ വിമുഖത കാണിക്കുന്നു. പല വാര്‍ത്തകളോടും മുഖംതിരിഞ്ഞ് പ്രതികരിക്കുന്നു.

നോട്ട് നിരോധന ചര്‍ച്ചകളില്‍ വേറിട്ട വിഷയങ്ങള്‍ കടത്തി ജനങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാന്‍ ബോധപൂര്‍വ്വം ശ്രമം നടത്തുന്നു. നോട്ട് നിരോധനത്തെ സ്വതന്ത്ര ഭാരതത്തിലെ മനുഷ്യനിര്‍മ്മിതമായ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തമായി കാണുന്ന ഒരു വിഭാഗത്തെ ബുദ്ധിജീവികളെന്ന് വിളിക്കേണ്ടി വരുന്നതുതന്നെ ദുരന്തമാണ്. സംശയമില്ല, കള്ളപ്പണക്കാര്‍ക്ക് അത് എറ്റവും വലിയ ദുരന്തം തന്നെയായിരുന്നു.നിരോധിച്ച 1000 രൂപയുടെ നോട്ടുകളില്‍ 99 ശതമാനവും തിരിച്ചുവന്നുവെന്ന് റിസര്‍വ് ബാങ്ക് (ആര്‍ബിഐ) പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോള്‍ പലരും സര്‍ക്കാരിനെ പരിഹസിച്ചു. അതുകൊണ്ട് എന്തു നേട്ടമെന്ന് ചിലര്‍ കുട്ടികളെപ്പോലെ ആവര്‍ത്തിച്ച് ചോദിക്കുന്നു. ഈ ബാലിശമായ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവരും പരിഹസിക്കുന്നവരും ഒരു കാര്യം മറന്നു. വിപണിയില്‍ ഒഴുകുന്ന എല്ലാ നോട്ടുകളും തിരിച്ചുവരാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ തന്നെയാണ് വഴിയൊരുക്കിയത്. അത് തിരിച്ചുവന്നാല്‍ മാത്രമേ നോട്ടായി പെട്ടിയിലും അലമാരയിലും അടുക്കിവച്ചവരെ കണ്ടെത്താനും, അവര്‍ക്കെതിരെ വരുമാന വകുപ്പിന് നടപടി സ്വീകരിക്കാനും കഴിയൂ. ഈ സത്യം തിരിച്ചറിയാന്‍ ഒരാള്‍ക്ക് സാമാന്യ ബുദ്ധി മതി.

കള്ളപ്പണം കൈയിലുള്ളവരെക്കൊണ്ട് സമ്മര്‍ദ്ദത്തില്‍ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തിക്കാനാണ് കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കല്‍ പദ്ധതിക്ക് രൂപംകൊടുത്തത്. കടുത്ത ശിക്ഷാ നടപടി ഒഴിവാക്കാന്‍ കൈയിലുള്ള പണം ബാങ്കില്‍ നിക്ഷേപിച്ച് സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കല്‍ പദ്ധതി ലക്ഷക്കണക്കിന് കള്ളപ്പണക്കാരെ കൊണ്ട് സ്വീകരിപ്പിച്ചു. സര്‍ക്കാര്‍ നിശ്ചയിച്ച പരിധിയില്‍ കൂടുതല്‍ നോട്ടുകള്‍ അവരുടെ അക്കൗണ്ടുകളില്‍ നിക്ഷേപിച്ച കുറെ ആളുകള്‍ക്ക് നിലവിലുള്ള കടുത്ത ശിക്ഷ നേരിടാതിരിക്കാന്‍ 50 ശതമാനം നികുതി അടച്ച് രഹസ്യമായി സൂക്ഷിച്ച സമ്പാദ്യം സ്വയം പ്രഖ്യാപിച്ച് പ്രധാന മന്ത്രി ഗരീബ് കല്യാണ്‍ യോജനയില്‍ പലിശരഹിത നാലു വര്‍ഷ നിക്ഷേപം നടത്തേണ്ടി വന്നു. അങ്ങനെ സമ്പാദ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചവര്‍ എട്ട് ലക്ഷത്തിലധികം. വന്‍ തോക്കുകള്‍ വലയില്‍, പണം ബാങ്കിലും. അതുവഴി കാലങ്ങളായി നോട്ട് കെട്ടുകള്‍ സംഭരിച്ച കള്ളപ്പണക്കാരെക്കൊണ്ട് സര്‍ക്കാര്‍ സത്യം പറയിച്ചു. അത് തന്നെയായിരുന്നു ചിലര്‍ക്ക് ഭ്രാന്തെന്ന് തോന്നിയ നോട്ട് നിരോധനത്തിന്റെ ലാഭ ലക്ഷ്യങ്ങളില്‍ ഒന്ന്.

ആ പദ്ധതിയിലൂടെ സര്‍ക്കാരിന്റെ പ്രതീക്ഷയ്ക്കനുസരിച്ച് നോട്ടുകളായി കിടന്ന എല്ലാ കള്ളപ്പണവും ബാങ്കില്‍ തിരിച്ചെത്തി. അതുതന്നെയായിരുന്നു പ്രധാനമന്ത്രി മോദിയുടേയും ധനമന്ത്രി ജെയ്റ്റ്‌ലിയുടേയും കണക്കുകൂട്ടല്‍. തിരിച്ചെത്തിയ എല്ലാ കളളപ്പണവും ഉടനെ വെള്ളപ്പണമായി മാറുന്നില്ല; പലതും പിടിക്കപ്പെട്ടവയും സമ്മര്‍ദ്ദത്താല്‍ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടയുമാണ്. ബിനാമിയായി പ്രഖ്യാപിക്കാന്‍ തയ്യാറായ പലരും പിടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. കാരണം നിഗൂഢമായ സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കല്‍ സര്‍ക്കാറിന്ന് സ്വീകാര്യമായിരുന്നില്ല. ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ പ്രഖ്യാപിക്കാന്‍ തയ്യാറായ എല്ലാവരേയും സ്വീകരിച്ച് നികുതി ഈടാക്കി സര്‍ക്കാര്‍ അവരെ സ്വതന്ത്രമാക്കിയില്ല. അവരുടെ കൈയിലെ പണവും തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ പദ്ധതിയില്‍ അഭയം കൊടുക്കാതെ പലരേയും അന്വേഷണ വിധേയരാക്കി. പലതും കുപ്രസിദ്ധമായ പ്രഖ്യാപനങ്ങളായിരുന്നു. അവയില്‍ വാര്‍ത്തകള്‍ പുറത്തുവന്ന രണ്ടെണ്ണം അഹമ്മദാബാദിലും മുംബൈയിലുമുണ്ടായിരുന്നു.

അഹമ്മദാബാദിലെ അധികമൊന്നും അറിയപ്പെടാത്ത വ്യവസായി മഹേഷ് കുമാര്‍ ചംപക് ലാല്‍ ഷാ 13,860 കോടി രൂപയുടെ കള്ളപ്പണം പ്രഖ്യാപിക്കാന്‍ തയ്യാറായി മുന്നോട്ടുവന്നു. അതിനെക്കാള്‍ 15 ഇരട്ടി വലുപ്പമുള്ള മറ്റൊരു സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തലിന്ന് മുംബൈയില്‍ ഒരു അജ്ഞാത കുടുംബം തയ്യാറായി. അബ്ദുള്‍ റസാഖ് മുഹമ്മദ് സെയ്യദ് എന്ന മുംബൈയിലെ ബാന്ദ്രാ താമസക്കാരന്റെ നാല് കുടുംബാംഗങ്ങളായിരുന്നു അത്. അബ്ദുള്‍ റസാഖ് മുഹമ്മദ് സെയ്യദ്, റുഖ്‌സാന അബ്ദുള്‍ റസാഖ് സെയ്യദ്, മുഹമ്മദ് ആരിഫ് അബ്ദുള്‍ റസാഖ് സെയ്യദ്, നൂര്‍ജഹാന്‍ മുഹമ്മദ് സെയ്യദ് എന്നിവര്‍ ചേര്‍ന്ന് മറ്റാര്‍ക്കോ വേണ്ടി രണ്ട് ലക്ഷം കോടി രൂപ വെളിപ്പെടുത്തി സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കല്‍ പദ്ധതിയില്‍ അഭയം തേടാന്‍ ശ്രമം നടത്തി. നാല് അംഗങ്ങളില്‍ മൂന്നുപേര്‍ക്ക് മാത്രമേ ‘പാന്‍’ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. മാത്രമല്ല രാജസ്ഥാനിലെ അജ്‌മേറില്‍നിന്ന് അടുത്ത കാലം മുംബെയിലേക്ക് കുടിയേറിയ അവര്‍ നല്‍കിയ മൊബൈല്‍ നമ്പറുകളുമായി ‘പാന്‍’ പൊരുത്തപ്പെട്ടില്ല. ആ രണ്ട് സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കലും വരുമാന നികുതി വകുപ്പ് സ്വീകരിക്കാതെ അന്വേഷണ വിധേയമാക്കി. ഈ സംഭവം നോട്ട് നിരോധനത്തിലൂടെ നടന്ന മോദി സര്‍ക്കാറിന്റെ കള്ളപ്പണ വേട്ടയുടെ വിജയമായിരുന്നില്ലേ?

എന്നിട്ടും നോട്ട് നിരോധനത്തിനുശേഷം കള്ളപ്പണക്കാര്‍ക്ക് ചിരിക്കാന്‍ അവസരമൊരുങ്ങിയെന്ന് ചിലര്‍ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു. പക്ഷേ അവര്‍ക്ക് ഇതുപോലുള്ള വന്‍ പ്രഖ്യാപനം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് പറയാന്‍ കഴിയുമോ? നോട്ടുകളില്‍ 99 ശതമാനം തിരിച്ചെത്തിയെന്ന് റിസര്‍വ്വ് ബാങ്ക് ഔദ്യോഗികമായി പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോള്‍ ഇത്തരം ബിനാമി ഏര്‍പ്പാടിലൂടെയും നോട്ടുകള്‍ മുഴുവന്‍ ബാങ്കില്‍ എത്തും എന്ന പൊതുവിശ്വാസവും സര്‍ക്കാരിന്റെ പ്രതീക്ഷയും ശരിയായി.
അതിന് ഏതാനും ആഴ്ചകള്‍ക്ക് മുന്‍പ് വരെ സര്‍ക്കാര്‍ വഴിതുറന്ന 45 ശതമാനം നികുതി അടച്ച് സമ്പാദ്യം സ്വയംപ്രഖ്യാപന പദ്ധതിയിലൂടെ 65,250 രൂപയുടെ കള്ളപ്പണം മാത്രമേ പുറത്തുവന്നുള്ളൂ. അതില്‍ സര്‍ക്കാരിന് 29,362 കോടി രൂപ നികുതിയായി പിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട് കള്ളപ്പണം വറ്റിയില്ലെന്ന് സര്‍ക്കാരിനറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടായിരുന്നു ആദ്യത്തെ സ്വയം പ്രഖ്യാപന പദ്ധതി കഴിഞ്ഞ് 39 ദിവസത്തിന് ശേഷം രണ്ട് ഉന്നത സംഖ്യ നോട്ടുകള്‍ സര്‍ക്കാര്‍ പിന്‍വലിച്ചത്. അതില്‍നിന്നും കള്ളപ്പണക്കാര്‍ക്കു രക്ഷപ്പെടാനുള്ള എല്ലാ പഴുതുകളും സര്‍ക്കാര്‍ സമര്‍ത്ഥമായി അടച്ചു.

നോട്ട് നിരോധിച്ചപ്പോള്‍ ബാങ്കില്‍ വരാന്‍ സാധ്യതയില്ലാത്ത നോട്ടുകളുടെ കണക്കിനെക്കുറിച്ച് കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരോ റിസര്‍വ് ബാങ്കോ അല്ലെങ്കില്‍ കേന്ദ്ര ഭരണകക്ഷിയോ ഔദ്യോഗികമായി പ്രവചനങ്ങളൊന്നും നടത്തിയിരുന്നില്ല. കുറേഭാഗം നോട്ടുകള്‍ തിരിച്ച് വരില്ലെന്നും അവ കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരിന് ഡിവിഡന്റായി തിരികെ വരുമെന്നും മാധ്യമങ്ങള്‍ വരച്ച ചിത്രങ്ങളില്‍നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ പ്രചാരണമായിരുന്നു. ഇത്തരം ചിത്രങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല ഉത്തരവാദപ്പെട്ട സര്‍ക്കാര്‍ കണക്കുകള്‍ കൂട്ടുന്നത്. ഇത്തരം കണക്കുകള്‍ക്ക് സര്‍ക്കാര്‍ ആശ്രയിക്കുന്നത് വാണിജ്യ ബാങ്കുകളേയും വരുമാന വകുപ്പിനെയും റിസര്‍വ് ബാങ്കിനെയുമാണ്. എല്ലാ നോട്ടുകളും തിരിച്ചുവരണം എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ തന്നെയാണ് നിരോധനത്തിനു ശേഷവും 54 ദിവസം വരുന്ന നോട്ടുകളെ രേഖപ്പെടുത്താന്‍ ബാങ്കുകളുടെ വാതില്‍ തുറന്നിട്ടിരുന്നത്.

ചില സാമൂഹ്യ മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ ‘സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാര്‍’ പൊതുജനങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാന്‍ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ കള്ളനോട്ട് പിടിക്കുക എന്ന ഒെരാറ്റ ലക്ഷ്യംവച്ചുകൊണ്ടല്ല ‘അര്‍ദ്ധരാത്രി’ നോട്ട് നിരോധിച്ചത്. തദ്ദേശ വിപണിയിലെ കള്ളപ്പണം പുറത്തുകൊണ്ടുവരിക എന്ന ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യങ്ങളില്‍ സുപ്രധാനമായ ഒന്നായിരുന്നു നോട്ട് നിരോധനം. നോട്ട് നിരോധന കാലഘട്ടത്തില്‍ ‘കള്ളനോട്ടുകള്‍’ ബാങ്കുകളിലൂടെ അകത്ത് കടന്നിട്ടില്ല. ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവങ്ങള്‍ അങ്ങനെ എവിടെയെങ്കിലും നടന്നാല്‍ തന്നെ അത് കൈകാര്യം ചെയ്ത ഉദ്യോഗസ്ഥനോ ബാങ്ക് ശാഖയോ ഉത്തരവാദിത്വമേറ്റെടുക്കേണ്ടി വരുന്നു. അതുകൊണ്ട് നോട്ട് നിരോധനം കള്ളനോട്ട് മാറ്റി എടുക്കാനുള്ള അവസരമായി മാറിയെന്ന പ്രചാരണം യുക്തിശൂന്യവും അജ്ഞതയുടെ സൂചനയും പരിഹാസ്യവുമാണ്.

കാലാകാലങ്ങളില്‍ നോട്ട് നിര്‍മ്മാണത്തിന്ന് ആര്‍ബിഐ മുതല്‍മുടക്കിയേ മതിയാവു. അതിനെ അമിതവ്യയമെന്ന് പറയാറില്ല. സാധാരണഗതിയില്‍ ആര്‍ബിഐ 50,000 കോടിയെങ്കിലും ഡിവിഡന്റ് കൊടുക്കേണ്ടതിന്ന് പകരം 32,000 കോടിയായി കുറഞ്ഞെന്നാണ് ചിലരുടെ കണ്ടെത്തല്‍. നോട്ടുനിരോധനം വഴി ഒരു ശതമാനം തിരിച്ചെത്താത്ത തുക ഏതാണ്ട് നോട്ട് നിര്‍മ്മാണ തുകയോളം വരുന്നു. അതിനുപുറമേ ആദായ നികുതി വകുപ്പ് കള്ളപ്പണക്കാരില്‍നിന്ന് ഈടാക്കാന്‍ സാധ്യതയുള്ള തുകയുടെ വലുപ്പവും നോക്കേണ്ടതാണ്. ഒരു കുടുംബം മാത്രം രണ്ട് ലക്ഷം കോടി രൂപ പ്രഖ്യാപിക്കാന്‍ തയ്യാറായി മുന്നോട്ടു വന്നത് വിസ്മരിക്കരുത്. നോട്ടെല്ലാം ബാങ്കില്‍ വന്നപ്പോള്‍ പണത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥരെ മനസിലായി. അങ്ങനെ കള്ളപ്പണക്കാരെ പിടിക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ലെന്ന് യുക്തിയുള്ളവര്‍ക്ക് പറയാന്‍ കഴിയുമോ? ആ പ്രക്രിയയില്‍ എങ്ങനെയാണ് പാവങ്ങള്‍ പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടത് ?

സമ്പദ്ഘടനയിലെ കറന്‍സി വിനിമയം കുറയ്ക്കുക എന്നത് അനവധി ലക്ഷ്യങ്ങളില്‍ ഒന്നു മാത്രമാണ്. കള്ളപ്പണക്കാര്‍ അഴിഞ്ഞാടുന്ന സമാന്തര വിപണിയെ സൂക്ഷ്മമായ പരിശോധനയ്ക്കു വിധേയമാക്കാനും പ്രഖ്യാപിത വരുമാനത്തിലും കവിഞ്ഞ തുക ചെലവാക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗത്തെ തിരിച്ചറിയാനും ഇത് സഹായിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല കച്ചവടത്തിലെ സുതാര്യതയ്ക്കും ഇത് സഹായകമാകുന്നു. ചിലര്‍ സാമൂഹ്യ മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ റിസര്‍വ്വ് ബാങ്ക് ആറു മാസം കൂടുമ്പോള്‍ പ്രസിദ്ധമായ നയപ്രഖ്യാപനത്തിലൂടെ ചെയ്യുന്നത്, ജനങ്ങളുടെ ‘ക്യാഷ്’ ഉപയോഗിച്ചുള്ള വിനിമയം കുറയ്ക്കാനുള്ള ശാസ്ത്രീയ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളല്ല.

നോട്ട് നിരോധനത്തിനെതിരെ നിര്‍ത്താതെ പ്രസംഗിക്കുന്നവര്‍ പുതിയ ഗവേഷണങ്ങള്‍ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ”ലോകത്ത് ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ച പ്രതീക്ഷിച്ചതില്‍നിന്നും രണ്ട് ശതമാനം തളര്‍ന്നു. സാമ്പത്തിക മുരടിപ്പിനെ കള്ളക്കണക്കുകള്‍ കൊണ്ടുപോലും ഇനി മറച്ചുവയ്ക്കാന്‍ കഴിയില്ല,”- കേരള ധനമന്ത്രി ഡോ. തോമസ് ഐസക്ക് ഇങ്ങനെ കണ്ടെത്തിയതായി അനുയായികള്‍ സാമൂഹ്യ മാധ്യമത്തിലൂടെ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു. നടപ്പ് സാമ്പത്തിക വര്‍ഷത്തിന്റെ ആദ്യമാസം ലോകബാങ്കും മറ്റ് സ്ഥാപനങ്ങളും പുറത്തുവിട്ട സാമ്പത്തിക കണക്കുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിദഗ്ധരുടെ വിശകലനങ്ങളെല്ലാം അടുത്ത മൂന്ന് വര്‍ഷം ഭാരതമായിരിക്കും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വേഗത്തില്‍ വളരുന്ന വന്‍കിട സാമ്പദ്ഘടനയെന്ന് ഏകസ്വരത്തില്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നു. നമ്മുടെ സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചാ നിരക്ക് ചൈനയേക്കാള്‍ വേഗത്തിലായിരിക്കുമെന്ന് എല്ലാ വിശകലനങ്ങളും ഒരേപോലെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ നോട്ട് നിരോധനത്തിലൂടെ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ സംശുദ്ധമാകുന്നു എന്ന വസ്തുത ശത്രുരാജ്യങ്ങളായ പാക്കിസ്ഥാനേയും ചൈനയേയുംപോലെ മോദി വിരുദ്ധ പക്ഷക്കാരേയും കള്ളപ്പണ രാജാക്കന്‍മാരേയും ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്നു. അതാണ് ഇപ്പോഴും നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചില ചര്‍ച്ചകളും പ്രചാരണങ്ങളും സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.
( കടപ്പാട്:   ഉദയകുമാാർ)

അൽഫോൻസ് കണ്ണന്താനം കേന്ദ്രമന്ത്രിയായപ്പോൾ….


J. Alphons Kannanthanam, IAS (born 8 August 1953) is an Indian politician and retired civil servant. He belongs to the 1979 batch of the IAS, Kerala cadre. He was in Time Magazine’s list of 100 Young Global Leaders. He pioneered the literacy movement in India by making Kottayam the first 100% literate town in India in 1989. As Commissioner DDA he demolished 14310 illegal buildings in Delhi. He was born in Kottayam District, Kerala, India, and was an independent Member of the Legislative Assembly for Kanjirappally in Kottayam District, Kerala from 2006 to 2011.[4] He joined the Bharatiya Janata Party (BJP) in 2011 and is a Member of the BJP National Executive.

മോഡിയുടെ ഏതൊരു നടപടിക്കും വ്യക്തമായ ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ട്.അതാണ് കണ്ണന്താനത്തെ മന്ത്രിയാക്കിയത്.2019 ൽ തിരുവനന്തപുരത്തിന് പുറമേ ഒരു ലോക്സഭ സീറ്റു കൂടി ഉറപ്പിക്കുക.കേരളത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്ന ബിജെപി ഇതര പാർട്ടികൾ, അവയുടെ നേതാക്കൾ യഥാർത്ഥത്തില് അൽഫോൻസിന്റെ വിജയം ഉറപ്പിക്കുകയാണ് ഫലത്തില്‍ അവരറിയാതെ ചെയ്യുന്നത്. അദ്ദേഹത്തെകൊണ്ട് കേരളത്തിന് പ്രയോജനം ഉണ്ടാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷ യാഥാർത്ഥ്യമാകുവാൻ സംസ്ഥാനം അനുവദിക്കുന്ന മുറക്ക്, സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ആശിർവാദത്തോടെ അദ്ദേഹത്തിന് പലതും ചെയ്യുവാനുള്ള അവസരം മോഡി തന്നെ ഒരുക്കി കൊടുക്കും. ഒരു പ്രദേശത്തെ വികസനത്തിന് ഒരു മന്ത്രി അളവറ്റ സംഭാവന നല്കിയാല് ജനം വോട്ട് നല്കും. അദ്ദേഹം എല്ലാവർക്കും അഭിമതനാണെന്നും സംസ്ഥാന BJP നേതൃത്വത്തിന് മാത്രമാണ് അതൃപ്തി എന്നുള്ളതുമായ പ്രചരണം അദ്ദേഹത്തിന് എല്ലാവരും വോട്ട് കുത്തുവാനുള്ള സാഹചര്യം ഒരുക്കും.
മാത്രവുമല്ല, വളരെയധികം ആശയങ്ങളും, പ്രവർത്തക്ഷമതയും, അഴിമതിരഹിത ഭരണപരിചയവും ഉള്ള ഒരു വ്യക്തിയാണ് അല്ഫോന്സ് കണ്ണന്താനം. കലവറയില്ലാതെ കേരളം അദ്ദേഹത്തെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യുമെന്ന് ഉറപ്പിക്കാം. നാടിനും BJP ക്കും ആത്യന്തികമായി ഗുണകരമായിരിക്കും മോഡി സെലക്ഷൻ….

 

Accident.


Accidents are for others, so thought I.

As I had had driven kilometers two hundred thousand,

I had had bike-rides kilometers two hundred thousand.

Yes, I know now that accidents are not just for others!
As always, it has come  unexpectedly.
The cause not mine, the effect totally against me!
The damaged vehicle, the incredible escape,
Sans injuries personal, though money lost,
It is not tragedy, as the episode ending happily!
Yes, accidents are eye openers in many respects. The seat belt helped me from fatal injuries. I have begun using helmet on bike after this…
But I had Continue reading “Accident.”

There is nothing foul or fair in war and love!


Love and war have no qualm

Lover and warrior have no calm

Loving, warring for a realm

To kiss the palm or to cut the palm.

 

Foul and fair never antonyms

In war and love they are synonyms

For the nature is to wage war always

As love is the core of existence.

 

Arjuna saw no foul to kill kin

When Krsna called it his vocation

Love , life’s, emotion’s avocation

None but the brave can  go on to win!

The bloody flower of love and war blooms

Irrespective of the foul, fair scruples.

 

 

 

 

 

 

The Wise, the Intelligent and the Fool.


The Wise, the Intelligent and the Fool.

The mood set in by loneliness in the Apartment in Salmiya, Kuwait appears to have reformed me to philosophical, contemplative temperament. I cannot refer to loneliness alone for the shift from laziness to pensiveness. The shift in mood has also been due to the news from home about the illness of my mother. I was too homesick to sleep for a few days. I was at a loss and suffocated by my incapacity in getting my mom on the phone. For a while I even cursed the moment wherein I had chosen to decide about the Kuwait journey. I thought my presence might have led to her early recovery. See friends, I was in a fix as I couldn’t fly home all on a sudden since the return ticket was on 8th of May and I was otherwise  positively bound to discharge the official duty assigned to me by my employer.

This is the time for a bit of philosophical rumination. My mind is preoccupied with ideas on wisdom, intelligence and idiocy. The ideas do not come on their own abruptly in a flash or like a lightning from the heavens. The ideas are formed as seeds…on appropriate terrain it sprouts, grows up into a tree with flowers, fruits which are yet again ready to deliver seeds… The movement is cyclic though the individual entities change. Nature always is cyclic as our own planet which has got an oval shape. Without taking a U-turn we can ultimately come to the point wherefrom we had started. In other words, the starting point and the destination point can be one and the same.

Then what is the soil on which the ideas eventually have dropped on! I really have taken note from my own experience that I am not seriously received by others; I mean according to the merit and desert I think I am eligible for. For example, whenever I use to warn my friends or relatives about the repercussions of taking a particular step they are ordinarily to brush aside my advice. They take the other route and on many occasions they are found to meet with hardships. I have only sympathy for those who disregard me. I am though not happy with their acrimony to me on account of their failures, which were wholly irrespective of me and principally respective of them. With every such mishap and failure they become more and more inimical, as if I were responsible for their misfortunes. In no way was I responsible for their falls. I from my experiences or from the experiences of others have learnt good and bitter lessons of life. These experiences and the lessons therefrom I think I have come to be less foolish. I never though claim myself as wise as only the fools think that they are wise. I am more commonsensical than I was, say, before a decade. I will never claim that I have the rare excellence of commonsense inherent in me. I also hold the view that “common” sense indeed is a rare virtue.

The faculty of predicting the future problems of a particular step is not god given or supernatural. It is, conversely, due to the strength of experiences and the lessons I have learnt therefrom. Then, if so how could I harness the horse of experiences and derive and acquire the rare faculty. Yes I will say: By being silent, listening, memorizing (not mechanical, like a parrot) and by practicing. What I refuse and am reluctant to do is teaching others the lessons I have learnt. I cannot teach lessons of life. One has to undergo himself/herself through the heat and fire, the very ordeal. Only that will bring about the change for the better. Advice is the last option as it is the most hated thing for too many. Of course I do give advices sometimes as clues to avoid future problems for the benefit of the receivers, especially when they are the intimate, close-to-heart ones, despite the invariable aftermath of me becoming the victim of my own good intentions.

 

As a rule, I am not predisposed to making watertight divisions about human conduct and realities of life, in general. Anyhow, referring to the foregoing paragraph I am venturing to deviate from my nature. I am to make a broad (never watertight!) classification between the Wise, the Intelligent and the Simpleton! The persons who learn lessons from the experience of others is a wise person; the persons who learn experiences from his own experiences are intelligent persons; and those persons who are not even able to learn any lesson from their own experiences are indeed fools! This is not a watertight compartmentalization. Still it is an indicator to fix one’s status.

The reality of life is that no one has walked on earth without falling. Humans have learnt the faculty of standing erect and walking through many a fall. That is why they say, “Failures are Pillars of Success”. Hence, listen silently, patiently, memorize what you have listened to, put into practice the lessons you have learnt from your experience and of the ones of others as well. If you have passed out all the stages successfully you ultimately are qualified to teach the lessons of life to others.

Advice? Me? Yes: why not!

“Never ignore clues, namely, the indicators and signals on the road.”

“Never blame the Postman for a bad letter.”

 

 

 

Dutiful Work and Beautiful Life!


 

Dutiful Work and Beautiful Life!

There is the tradition in Ayurveda thereby every treatment is initiated by giving medicine for complete emptying of the bowels. I am purified by Mr. Smirnoff and all the impurities are now out, thanks to the spirits in Mr. Smirnoff. I have a new day at hand in Kuwait. I am quite new to the life and habits here and I, therefore, have to begin afresh. Every Examination day I have to get ready sharply at 7 a.m. when Mr. Tanveer, the staffer of Universal Institute for Private Training, arrives at my apartment in Salmiya which is located near the City Center mall. With no or little sleep during the night and no rest during the last couple of days, I am a bit worn out and shabby in order to take up the job at the Off Campus Center.

By the time I have done all the nippy morning duties Mr. Tanveer has arrived to take me first to the Vegetarian hotel, “Uduppi”. Seeing vada-sambar and Idli my nausea has given way to saliva. After the sumptuous breakfast, by 7.20 we reach the Center. Lo! There are Ms. Fatima, Asha, Danesh to receive me. My first impression is the best impression, especially the warmth, the resourcefulness of Ms. Fatima! The Indian Embassy Officer Mr. SanjivSakalani who is already there with the question paper packets indeed looks like a very friendly person to chat with. Every one of them behaves as experienced experts in their respective duties. There are only a handful of candidates to take the supplementary examinations. I am hurt to note that the regular off campus programs outside the university jurisdiction have been struck down by a far-reaching university order.

I say far-reaching university order, because I, by the very first day itself, have come to experience how earnestly people here are craving for doing courses of M.G (Mahatma Gandhi University, Kottayam). Almost every phone call at the Center is concerning enquiries about joining courses of M.G. The reason is that the people in Kuwait, especially, Indian, Bengali, even middle-east repatriates or expatriates and N.R.I’s prefer M.G. to other Indian universities. They, with reluctance and displeasure, are constrained to join courses of Mysore or Calicut Universities. Now I wonder why M.G. alone follows meticulously the bizarre upshots of litigations while others still continue to run Off Campus institutions beyond their territorial jurisdiction! From my experience in regard to the enthusiasm displayed by the stake-holders to join my university, I have learnt that Mahatma Gandhi University positively enjoys the approbation of the whole world, thanks to its unique name “Mahatma Gandhi”.

The Examination started at 7.30 a.m. (Indian Time- 10 a.m.) and I have completed the related work well in time. Actually everything goes smooth and hassle free, far better than in most of the affiliated colleges of the universities in Kerala. While sitting idle I use to overhear the classes going on there. The classes are apparently engaged by faculty of high quality and experience. I think my guesswork cannot go wrong as their beautiful English, uncompromising pronouncing skills and stylish accent really are quite illuminating their credentials and talents as pedagogue. The picture of reality is far from the overestimated allegations of commercialization and malpractices. It is quite a classified truth that some of the self-financing colleges in Kerala are more commercialized and a few of them reportedly not having qualms even to abet copying malpractices during university examinations. Right from the days of my first acquaintance with Off Campus Institutions in 2004 as section officer of Off Campus Tabulation Section to the date of  the promulgation of the recent university order striking down the institutions I never or ever had the slightest apprehension of such an abrupt closure. I constantly had a notion that Off Campus Institutions would stand there as far as the University is there!

With the exception of the above unenviable future prospects of M.G. Off Campus Centers, I am a happy man. The accommodation, food, transportation, etc. are “ash-posh”. My primary concern was my vegetarian ways. This has been well rejoined by the Uduppi Hotel nearby. In short, I have to note that by the first day itself I am on the right track sans any friction or hardship, whatsoever. I look forward to the same degree of rapport and smoothness in the days ahead too in respect of my work and life as well, here in Kuwait. I hope that the first impression which indeed has been the best one will carry on to retaining the same pitch throughout. The work is certainly to be engaged dutifully, the life too is hopefully to be spent, buoyantly, beautifully!

[i]  The repercussions of the order are, indeed, far reaching. This may be understood only by knowing the concerns and grievances of the students, alumni and other stake-holders in Kuwait who want to see the retention of the institution as an Off Campus center of Mahatma Gandhi University, Kottayam. I have acquired this collective knowledge through informal chats with the staff here, the students and other visitor.  Let me enumerate them, one by one:

  1. It is reliably learnt that Off Campus Centres of other Indian Universities having recognition of U.G.C. are still conducting Courses/ Programs in Kuwait.
  2. In today’s world of technological advancement, the question of territorial jurisdiction may not be made a reason for closure of Off Campus Centre of Kuwait, since the world has shrunken to a global village within the World Wide Web. In this respect, it is relevant to note that many of the high profile western universities and a few of the Indian Universities as well have switched over to online mode, rather irrespective of the territorial jurisdiction of the institutions.

Inter alia, it is reported in the media that the Union Government is about to allow six Off Campus institutions to Deemed Universities, though these Universities have no jurisdiction anywhere other than their own campuses.

  1. The allegation of misuse of Off Campus system is founded on the prejudiced notion that there possibilities for commercialization and dilution of education in Off Campus stream. The authorities appear to be under the misconception that there are examination malpractices in Off Campus institutions. Regarding the expenses for undergoing studies in the Off Campus centre in Kuwait I can honestly tell that the expenses here are less, when compared with other educational institutions in Kuwait.

Regarding the alleged malpractices in Inter National Off Campus Centers I am of the view that there is a fool proof system which is capable of making malpractices well nigh a matter of impossibility. This is so because here the University examinations are conducted under the supervision of the Indian Embassy. The Chief Superintendent is invariably a high profile official from the Embassy, the Additional Superintendent is a senior Faculty of Mahatma Gandhi University or from colleges affiliated to the University and the Administrative Superintendent is one of the experienced Senior Staffers of the University.

  1. As mentioned earlier, the majority of students and aspirants here are originally from places which are well within the territorial jurisdiction of Mahatma Gandhi University. When the Indian Government is earnestly extending all succor to N.R.I’s and even seriously thinking about granting them the right to participate in elections, it is an unjust and untimely backtracking decision to close down the Off Campus Centre on flimsy and nonexistent grounds.
  2. Many of the Indians working in Kuwait have come here by depriving themselves of their academic advancement as they were forced to discontinue their studies in India to earn a livelihood in Kuwait. Off Campus Centers did provide them a chance to resume their education from the scratches.
  3. There are facilities for Indians here to pursue studies upto Plus Two level. Thereafter, especially for girl students, the chance for U.G/higher education is getting dim as the expenses are higher and that the educational institutions and their affiliations may be even bogus ones. Besides, the parents do not prefer to send the girl students to hostels of such not so reliable institutions.

*********************************************************

Statutory Warning!


Statutory Warning!

I was awaiting the digital announcement in the LED light box for the final call to board the Jet Air bound for Kuwait, at the ChatrapatiShivaji International Airport in Mumbai, which was scheduled to depart at 5.55 pm on 10th April, 2016. I had undergone the emigration procedure and checking in time. I had no stress to board the plane bound to Kuwait where I am deputed by my office to conduct examinations. The announcement flashed in digital lights and I shot up and joined the queue, in no time. The airport was in silent mode to reduce sound pollution. To my surprise I found myself the last one in the queue, despite all my vigilance.

We all moved slowly to the Jet Air and climbed up into the craft. It was quite a big one. There were small T.V’s (or Tabs?) in front of every seat. As usual the crew members, one male and the other female, beautifully and graciously performed their safety demonstration. I fastened the seat belt as the plane was about to take off. For the first time I was to travel beyond the barriers of my mother India. I saw the mansions, the skyward flats, and the slums beneath…The hell and the heaven mixed up….The beauty and ugliness of Mumbai was visible from the heights. The urban scenes gave way to blue waters. Yes, I was over the seas and I need just cross over it to reach the Gulf. The plane took a firm forward punch. The altitude was shown as above 10 K.M. The temperature was around minus fifty. All this was quite new  knowledge to me.

The plane appeared to have settled in regard to its altitude. It flashed fast, though it appeared motionless. I saw clouds moving past me. The earth with its greenery and waters was not visible to our naked eyes. The crew seemed in a hurry to finish their work early…A bonny, long, lean lass came through the alley, serving food. I just made a survey of the two passengers who had sat on my either side. The one on the left seemed to me having the mannerisms of a Keralite. To verify my surmise I asked him where he was from. His reply was in Trissur Malayalam. “ Sir, I am from Mala and my name is Biju”. Without any further introduction he asked me if I would take liquor. I said,” Once in a bluemoon, Yes…” “Sir, The girl serves liquor to passengers, Smirnoff, sir, Smirnoff!” he said. He went on to ask me if I was not taking liquor let him have my share too. On this I had my mind taking a U-turn. Though I was really not prepared to consume liquor, I began to rethink as and when he had asked for my share. I was not to let him have my share. “Nay man, I too want a peg”, I said. He helped me with getting the liquor with sprite. For the second time he went upto the crew girl with request for another peg…He had one peg in my name too. I gave him half of my second peg. I just drank it up in one motion…Mind my friends, I was without food quite for a long time. The liquor had begun to show its character. I was in hilarious mood. I and Biju began to talk louder. We shared our views; we had become friends as if of very long acquaintance. I was still sober to realize that liquor was the real socialist who had the power to merge gaps and inequalities in society. Had I and Biju remained there sans taking liquor, we would have kept our tongue-tied till the very end of the journey.

After liquor we were supplied with many other delicious dishes, the tastes of them were not felt exactly… There were the dessert, the salad of fruits and vegetables and beverages too. The liquor, the food, the Air Condition all had caused my brains to take a blissful sojourn in the lap of nap. The announcement for landing precautions roused me from the slumber. The plane touched the land with a big roaring din. I am about to land on a foreign land for the first time in my life! Immediately on arrival I went upto the queue to collect my luggage. I was there for one hour to reach the counter. When I reached there I was told to first get my VISA first. I went to collect the VISA and I got it stamped for immigration by the Kuwaity authorities. I had many doubts in my mind. Hesitantly I asked the Kuwaity woman in the counter regarding the next steps. The woman looked up with scorn and I think she had softly muttered, “out”. I had the first incident of humiliation on a foreign soil. I felt the same feeling as Gandhiji had felt at the Pretoria railway station when he was thrown out from the train because of being an Indian, a coloured man. For getting my luggage I had again to stand in the queue for yet another hour. By the time Mr. Tanveer who had come to the Airport got upset for not having any word from me. My friend Hareesh also was there.

I went out of the Airport which was never a match to the one in Mumbai. MrTanveer and Harish were together awaiting me and were relieved to see me. Harish gave me 100 Kuwaiti Dinar for incidental expenses as I had only Indian currency with me. I and Harish bade adieu with promise to meet in week-end. I went with Tanveer by car to my lodgings. As soon as I reached the room I had rushed into the bathroom to vomit whatever I had taken in the plane. The salad, the rice, the dessert, the beverages all went out. I thought I would die as never had I in my life vomited. As for me vomiting seemed impossibility prior to this. I vomited and vomited till nothing remained in my stomach. The nausea was there still. I was curious to see Mr. Tanveer off. He went out in confusion. I was relieved that now I could vomit unseen and unnoticed… Again and again I vomited. I felt penitent for taking the one and a half peg of Smirnoff. I could have given that to Biju. I did not give it to him maybe because I had a feeling that it was my rightful due and that I should not part with that. I was also learning from this experience that whatever was given for free or on discount should not be taken for granted unless and until I really was in need of it. The liquor alone might not have led to this plight; there could be other reasons too…

From the above narration you are not to have the misconception that I drink occasionally. Of course I do not drink occasionally. I drink only once in a blue moon! By this bitter experience with liquor I am further gone farther from liquor. The warning, ’liquor is injurious to health’ is not merely letters of ritualistic, statutory character; conversely it is literally true that liquor is really injurious to health. I am looking forward to a world sans liquor… Intoxication has to really come from within, from one’s own inner self, as everybody has the innate potential to experience the Spiritual Intoxication. You need just to allow the mind to avail the time for fermentation with patience. You will be rewarded.